Bon dia allemaal!

Het is een lange tijd geleden maar onzeTranquilo-website is weer back on track en inmiddels zijn we in the Cariben, Aruba. Vanaf heden proberen we jullie weer een beetje op de hoogte houden van onze gebeurtenissen hier. Omdat we jullie niets willen onthouden van de afgelopen 9 maanden hebben we in deze update veel foto’s geplaatst, zodat jullie een idee krijgen over hoe ons leven uit heeft gezien.

De roze aankomsthal op het vliegveld van Bonaire, waar Rob maarliefst 6 keer heeft gestaan voor aankomst en vertrek in 1,5 maand tijd…

De porche van het huis dat Rob op Bonaire heeft gehuurd.

DAE (Dutch Antilles Expres) die tussen de ABC landen vliegt (tja, daar past een surfboard niet in…)

Bonaire, uitzicht Oostkust.

Donckey Sanctuary, Bonaire

Hey, what are you looking at…?!

Rob aan de ruige Oostkust van Bonaire

Slagbaai National park

Rob’s ouders op bezoek op Bonaire

Rob lekker aan het knallen op Lac Bay, Bonaire

Mindel aan het cruisen op Lac Bay, Bonaire, tijdens een kort bezoek aan Rob.

Lekker windje met een 4,5!!

Bas (broer van Rob) aan het rippen op Lac Bay, Bonaire

Aruba, uitzicht Highrise Hotels vanaf de zee

Dr. Horacio Oduber Hospital

Mindel, een paar weken op Aruba.

Een van de wonderschone momenten op Aruba

Carnaval op Aruba…

De Bugaloe, vaste prik op vrijdag en zondag het eerste half jaar met de buren / vrienden.

Mindel’s eerste auto…

Mindel’s tweede auto…

Mindel, na de Scubadive voor de Open Water. Inmiddels al een echte Padi!

Mindel’s ouders op Aruba, Bugaloe.

Jolly Pirates, een must met heel veel lol, omdat we altijd het hele bovendek bezetten met onze Sunshineclub, Mindel heeft nu ‘pas’ 4 keer meegezeild…

Jolly Pirates boot

Jolly Pirates… gezonken na een zware storm……….let’s find that bottle of wiskey!

Volle kracht vooruit……………..ay ay captain!

HUIS SUNSHINE!!!!!!!!!!!

Zo ziet de auto van Rob er van binnen uit vanaf de eerste keer surfen op Aruba… Surf’s up, dude!

Rob’s werkplaats, 1 dag na orkaan Dean… ff cleanen…

Rob aan het kiten op Boca Grandi.

Sunset op Aruba… Do I need to say more?!

California lighthouse, Noordkust Aruba.

Dé alto vista kapel in Alto vista.

Uitzicht op de Hooiberg, op 1m na het hoogste punt van Aruba, maar bekend omdat het het middelpunt is. Supermooi om zonsondergang vanaf de top te bekijken.

Samen op de Hooiberg.

Zonsondergang gezien vanaf de Hooiberg

De Vlindertuin.

Beach Valley op Arashi beach… Georganiseerd door onze Sunshineburen. Knalfuif!

Nog meer Beach Valley… Tis hier gezellig!!!!

Het uitlopen van een schildpadje uit het vertrouwde nest en dan de lange, zware tocht naar zee…

Orkaan Dean beukt in op het strand van Aruba…………..

Met ons cluppie van toen op de foto. Inmiddels zijn er nog maar 5 over van deze club (inclusief wij tweeen), maar gelukkig komen er altijd weer nieuwe mensen bij!

Met een Jeep Wrangler over de Noordkust racen. Hmmm, niet echt een charmante foto, Mindel…

Oke, hierboven hebben jullie en selectie foto’s kunnen zien van een aantal activiteiten van de afgelopen 9 maanden. Nu het bijbehorende verhaal:

Mindel is na Zuid Amerika in januari op Aruba geland en Rob heeft zich eerst opnieuw 4 maanden vermaakt in de sneeuw in Oostenrijk voordat hij voor 1,5 maand naar Bonaire is gegaan. Eind juni, nu 3 maanden geleden, is Rob ook naar Aruba gekomen zodat we hier samen leuke dingen kunnen ondernemen.

Rob heeft bij zijn eerste bezoek aan Aruba vlot een baan gevonden als Sales Person voor een bedrijf dat schoonmaakartikelen verkoopt aan restaurants en hotels. Het lijkt de ideale baan voor hem en hij zegt er zelfs zijn Divemastercursus op Bonaire voor op. Toch gaat hij voor 1,5 maand naar Bonaire omdat zijn ouders en broer reeds een vakantie hebben geboekt.
Eenmaal aan het werk in de sales blijkt het bedrijf nogal achter te lopen met de levering van artikelen en de hotels met betalingen en hoort Rob elke dag niets anders dan geklaag. Na 3 weken was hij dat helemaal zat en besloot dat zijn tijd op Aruba leuker kan zijn als hij meer plezier heeft in zijn werk. Anders werk dus. De maandag daarop begint hij bij Aruba Watersport Center, waar hij nu met veel plezier werkt. Hij mag in speedboten varen met tubes (opgeblazen banden) erachter, waterskieers en waverunners begeleiden, en snorkeltrips meevaren op een catamaran. Verder wordt er zeilles gegeven en is hij bezig met de assistentie van parasailers.

Klinkt lang niet gek, jezelf vermaken met activiteiten die anderen alleen in hun vakantie kunnen doen. Toch is 6 dagen in de week van 9 uur werken niet mis!

Mindel is al op Aruba sinds januari en werkt nog altijd in het ziekenhuis. De afdeling is klein, maar toch is er te weinig personeel. Dat maakt dat het niet altijd even leuk is om naar het werk te gaan en het betekent ook dat de helft van je werkdagen ‘s nachts ingevuld worden… Wisseldiensten was nog nooit zo zwaar, maar daarentegen blijft de werkdruk altijd prima te handelen vergeleken met ervaringen uit Nederland. Ze zeggen niet voor niets: "Arubanen werken veel, maar niet hard."
Hoewel de werkinhoud me niet veel leert, leer ik wel veel op andere gebieden. Dat is soms zwaar, maar ook goed. Ik ben benieuwd hoe het werken in Nederland weer zal zijn na deze ervaring…
Het leven naast het werk is natuurlijk veel interessanter. In de afgelopen maanden heeft Mindel leren duiken, windsurfen, een paar kitesurf-lessen gehad en heel veel mensen leren kennen, zie komen en gaan, en gaat ze graag naar feestjes…

Ik kan me voorstellen dat jullie je afvragen wat er nog meer gaat komen, maar het plan voor de toekomst is nog niet klaar. Mindel’s contract loopt af in januari, Rob blijft graag nog wat langer om nog een high wind-season mee te maken. We kunnen daar dus nog geen uitspraken over doen.

Volgende maand komt Mindel’s hele familie voor 2 weken deze kant op voor het huwelijk van haar zus Lesha met Michiel. Het zal een wederzien worden met veel leuke momenten, we hebben er veel zin in! Zodra we nieuwe belevenissen hebben zullen jullie deze weer kunnen lezen op de website, we hopen deze iets beter up to date te houden dan de afgelopen tijd. Omdat we wel gewoon moeten werken hebben we hier minder tijd dan in Zuid Amerika om mooie foto’s te maken, dus de tussenpozen zullen iets langer zijn.

We hopen snel reacties van jullie te kunnen lezen!

Nos ta bini bek!

Ayó!
Rob en Mindel

Hallo mensen,

Terug in het waterige Nederland. Maar eerst nog verhalen over Noord-Argentinië, Brazilie ( 1 dag ), Uruguay en Buenos Aires. Nadat we helemaal gesloopt waren na die busreis van 75 uur heeft het een paar dagen geduurd voordat we er weer bovenop waren, maar na 5 maanden kou en wind is een temperatuur van 30 graden wel heerlijk.

Vanuit Puerto Iguazu hebben we de Iguazu falls bezocht. Eerst zijn we naar de Braziliaanse kant gegaan om de overall look te hebben. Aan deze kant kun je alle watervallen van een afstandje zien, wat al een super uitzicht geeft. Aan de andere kant, in Argentinië, zijn de watervallen van dichterbij te bezichtigen. Dan sta je aan de rand van de waterval en dat is echt spectaculair.

Na dit avontuur zijn we naar Uruguay vertrokken om daar een paar dagen strand mee te pikken. We hadden een leuk huisje; de onderverdieping met keuken en zitkamer en bovenverdieping met slaapkamer en badkamer. voor de deur hadden we onze eigen barbeque. Daar moesten we natuurlijk goed gebruik van maken, daarom  hebben we verse vis gehaald toen de bootjes uit de zee aankwamen: verse haai en gamba’s. Deze hebben we klaargemaakt met lekker veel knoflook en citroen. Heerlijk!

In Urugauy hebben we de boot genomen vanaf Colonia del Sacremento naar Buenos Aires. Hier hebben we onze laatste 10 dagen doorgebracht, omdat er zoveel te zien en te doen is. We hebben genoten van de stad, de tango, lekker eten, leuke straatjes, vriendelijke mensen. Een van de mooiste steden van Zuid Amerika met het gevoel van Amsterdam.

Helaas was het 3 december tijd om terug te vliegen naar Nederland. Gelukkig hadden we een leuk welkoms commitee en echte Hollandse versnaperingen (kaassoufflé, kroket, frikandel speciaal, boerenkool, zuurkool). Hier kunnen we ons weer in snel tempo klaarmaken voor een volgend avontuur….

Hierbij is een einde gekomen aan deze website. De website zal blijven bestaan. We willen iedereen bedanken voor het lezen en de geplaatste berichtjes. We hebben ervan genoten we hopen jullie ook!

Groetjes,

Rob en Mindel

TRANQUILO IS ONLINE

Buenos Dias iedereen,

Alles flex? We hebben in de tussentijd van de vorige log en nu weer veel gezien en gedaan. Na El Calafate zijn we toch eerst naar Ushuaia gegaan, "the most southern city in the world". Een relaxte stad, waar het weer snel kan veranderen. De ene dag loop je in je T-shirt en de andere dag sneeuwt het. In het nabijgelegen park Tierra del Fuego hebben we het hoogste punt bereikt in de meest zuidelijktste deel van de wereld. We hebben de klim zelf ondernomen. Het was een zware klim ( 5 km, met een hoogteverschil van 1 km), met het laatste uur lopend door de sneeuw op een hele steile helling. Het was weer de moeite waard en we werden getracteerd op mooi uitzicht van het park en het Beagle Channel. Dit was het ultieme "einde van de wereld"-gevoel.

In Ushuaia zijn we Paul en Kat weer tegengekomen. Een Schots koppel dat we hebben ontmoet in zuid Peru, en zuid Bolivia en uiteindelijk dus weer in zuid Argentinie. Het was leuk om ze weer te zien, en we hebben een leuke avond met ze doorgebracht. (veel drank, lekker eten, weinig slaap voor de bus naar de volgende stad…).

Na deze gezelligheid hebben we de bus genomen naar Punta Arenas om pinguins te spotten. Rond 5 uur `s middags komen deze grappige beestjes terug van zee om naar hun nest te gaan in de duinen. Het is wel raar om pinguins te zien zonder sneeuw en ijs…

Drie uurtjes van Punta Arenas ligt Puerto Natales, bekend om een van de mooiste parken van Zuid Amerika; Torres del Paine. In Puerto Natales hebben we een tent, slaapzakken en een stoofje gehuurd, en eten ingeslagen om in het park 4 dagen rond te trekken. De eerste dag betekende dat een flinke klim naar de Glacier Grey, met een rugzak van 12-15kg. Na 13 km omhoog te hebben gelopen kwamen we aan op de campsite. Tentje opzetten, eten koken en van het uitzicht op de getsjer genieten. Na een goede nachtrust hadden we een hele zware dag voor de boeg; 22 km lopen naar de volgende vallei ( met al je spullen op je rug), maar we hebben het gehaald.

De volgende dag zijn we naar de Mirador geweest van de Valle Francès. De uitzichten waren subliem, mede door het vrij goede weer. Het weer in Torres del Paine is zo veranderlijk, het ene moment schijnt de zon, en 3 minuten later kan het hevig regenen. Die avond waaide het superhard. 3 meter van onze tent brak een complete boom door de midden. Gelukkig is er niets gebeurd en hadden we de tent stevig vastgezet met blokken hout en stenen.

De laaste dag was het tjid om terug te gaan. Dat betekende weer een flinke wandeling van 23 km. Helemaal total loss aangekomen bij het eindpunt hebben we de bus terug gepakt naar Puerto Natales. Dit was een trekking om nooit meer te vergeten!!

2 dagen later hebben we besloten om aan onze terugreis te beginnen en vast richting het noorden te gaan. Dit betekende 70 uur (!!!) in de bus. Niet fijn, maar we zitten wel helemaal in Puerto Iguazu, op de grens van Argentinie en Brazilie. Vanaf hier zullen we naar Buenos Aires gaan via Uruguay, om daar onze reiservaringen te laten bezinken en rustig aan onze nieuwe plannen te wennen. Dat zal wederom een uitdaging zijn.

Ciao, Mindel en Rob

Lieve mensen in Nederland,

Omdat we van mening zijn dat onze conditie sinds het beklimmen van de Cotopaxi in Ecuador lichtelijk verbeterd is, hebben we opnieuw een poging gewaagd op de actieve vulkaan Villarica, van 2800m hoog.

Het was een supermooie dag, veel zon, maar helaas ook veel wind. In elk geval teveel wind en teveel ijs om de top te kunnen bereiken, op ongeveer 100 meter van de summit moesten we terugkeren. Kort voor onze komst in Pucón was vanuit de stad het rood bovenop de berg te zien ( het rode lava gereflecteerd op de wolken), maar voor ons was de rook ook al voldoende mooi uitzicht. In elk geval was de ervaring een actieve vulkaan te beklimmen super!

Ook vanuit Pucón hebben we het Nationaal Park Huerquehue bezocht. Een ongelooflijk mooi park, waar we op hogergelegen delen door de sneeuw moesten lopen, maar het bracht ons naar hele mooie plekjes. Een echte aanrader, het mooiste Nationaal Park van Chili!

Na een heerlijke week in Pucón, in een superhostel met huiselijke sfeer en een flinke openhaard, was het tijd om verder richting het zuiden te gaan, namelijk Puerto Varas. Omdat we vonden dat we niet genoeg sneeuw hadden gezien hebben we de Osorno vulkaan beklommen tot aan de sneeuwgrens. De hele weg werden we begeleid door een hond di onderaan de vulkaan woont. Hij was nog blijer dan wij toen ie de sneeuw zag liggen.

Vanaf Puerto Varas zijn we naar Puerto Montt gegaan om daar een boot te nemen naar Chaitén. Geen goedkopen aangelegenheid (zoals alles in Chili), maar we de enige mogelijkheid, aangezien er (nog) geen weg naartoe gaat. Chaitén was klein, met weinig activiteiten behalve wandelen (waarvoor je dan ook in het zuiden van Zuid Amerika bent). Vanaf daar hebben we een supermooie hitchhike gedaan door verschillende valleien, de grens over terug naar Argentinië, met als bestemming Esquel. Daar vlakbij is het Nationaal Park los Alerces, waar bomen beschermd worden die 3000 jaar oud zijn en tot 60 m hoog reiken. Dit moet het mooiste park van Argentinië zijn, en daar zijn we het helemaal mee eens! De uitzichten zijn subliem, en het water is er kristalhelder. Altijd handig om onderweg je drinkfles bij te vullen! Vanaf Esquel hebben we een lange reis gemaakt van 28uur in de bus om El Calafate te bereiken, waar we nu zijn. Het was lang, maar het viel ons erg mee; we hadden geluk met onze plek voorin het bovenste deel van de bus. We hebben uren naar het landschap kunnen kijken, hoewel het meeste pampa was, en daar is maar weinig te zien hier.

Vanaf El Calafate hebben we de Perito Moreno bezocht; de meest bewegelijke gletsjer van de wereld. 60m hoog en 4-5 km lang ( vooraan gemeten en in het midden). We hebben grote stukken ijs horen schuren en zien vallen in het water eromheen. Wat een klap, het geeft je kippenvel! Super!

Ook hebben we vanuit hier El Chaltén bezocht; eeen klein dorp, maar wel een outdoor-mekka. De beste klimmers komen hierheen om de uitdagende Fitz Roy berg te beklimmen; een berg met een verticale wand van zo´n 1300m hoog, waar een ervaren klimmer zo´n 36 uur voor nodig heeft om naar boven en weer naar beneden te klimmen… Niet voor ons weggelegd dus…! Wel supermooie hikes gedaan; 2 dagen gelopen, 23 km en 20 km, met een steile klim naar de basis van de Fitz Roy.

Ons verdere reisplan laten we afhangen van de weervoorspellingen; eerst naar Ushuaia (the most southern city of the world) of Torres del Paine (Nationaal Park in Chili). Jullie horen het snel!

Liefs, Rob en Mindel

Aloha!

Net terug van het Paaseiland (Rapa Nui) voelen we nog helemaal het eiland ritme. Het is fijn om een week op een eiland te vertoeven met vriendelijke mensen, een lekker tropisch weertje en natuurlijk de indrukwekkende beelden gemaakt van vulkaansteen. Het is een van de meest afgelegen eilanden ter wereld, wat zeker te merken is aan eigenlijk alles. De trip naar het paaseiland ( Te Pito o Te Henua, de navel van de wereld ) begon op 26 september. Aangekomen op het vliegveld werden we verwelkomd met een "aloha"-bloemenkrans door de gastvrouw van ons hostel, waar we in de tuin in een tent heben geslapen. Vanuit de tuin en het huis hadden we uitzicht op metershoge golven, die tegen de rand van het eiland aanslaan. Heerlijk, wat een natuurgeweld!  We hebben veel gewandeld, met een auto rondgecrost, gegeten en gerelaxt, wat wil een mens nog meer? De uitzichten waren aan alle kanten van het eiland bijzonder mooi, de beelden zijn overal even indrukwekkend. Het was een geweldige ervaring.

Na onze vlucht terug naar Santiago zijn we direct op de nachtbus gestapt, om veel verder naar het zuiden van Chili te gaan. We zijn nu in Pucon, wat weer wordt gezien als avontuurlijke toeristen-navel van het Lake District. De omgeving is wederom super, heel anders dan alles hiervoor. Het lijkt enorm op Oostenrijk, met zijn houten huisjes en besneeuwde bergen. Gister heeft het de hele dag geregend, vandaag is het een stuk beter weer, gelukkig! We hopen hier een actieve vulkaan te beklimmen…we zijn weer erg benieuwd….in het weekend moet er meer lava te zien zijn, omdat het dan volle maan is, dus nog 1 dag wachten!

Hasta pronto,

Rob en Mindel

Hola allemaal,

Het nieuws: Argentijnen die bij de grens met Bolivia werken roken liever dan
dat ze je een stempel geven in je paspoort!! we hebben eerst 2 uur in een rij van misschien 15 mensen gewacht, en als je dan bij het raampje bent aangekomen geef je je paspoort af, en moet er minimaal een half pakje sigaretten doorheen gaan voordat je je paspoort terugkrijgt met een stempel erin. Inmiddels is het dan donker geworden en baal je dat je in het donker een hostel moet gaan zoeken, om er vervolgens achter te komen dat ze in Argentinie niet graag dollars willen hebben en dus niet kunnen wisselen, maar je dat nog in Bolivia had moeten doen…. Vervolgens ben je zowat in shock als je de prijzen hoort (na Bolivia is alles duur), en kom je erachter dat je zowat in de westerse wereld loopt.

Al met al was het eerste stuk van Argentinie heerlijk (na Chili bezoeken we nog het zuiden van Argentinie; Lake District, Patagonie en Tierra del Fuego). We hebben wijnvelden bezocht en daarna natuurlijk wijn geproefd. Helaas was de druivenoogst net gedaan, maar de olijfbomen stonden er nog mooi bij.

Inmiddels zijn we al in Chili, waar de prijzenshock alleen maar is toegenomen. Daarom ´wonen´ we nu in een hotel wat gebruikt wordt door lovekoppels voor enkele zwoele uurtjes…. en zijn we heel erg benieuwd hoe ons weekend zal verlopen…. We blijven hier tot dinsdag, dan vliegen we naar paaseiland. We zijn
benieuwd!

Hasta luego,

Mindel en Rob

Hé lieve mensen,

We hebben weer 3 avonturen te vertellen, dus zet je schrap:

Allereerst waren we in Potosi, wat een aantal jaren geleden nog een bruisende stad was door een zilvermijn die flink uitgebuit werd. Inmiddels is die business aardig ingestort, maar nog altijd werken er 12000 mensen in de mijnen in Potosi om wat beleg op het hier droge brood te verdienen. We hebben een kijkje genomen in een van de mijnen, en we zijn niet verbaasd dat de gemiddelde leeftijd hier maximaal 42 jaar is. De giftige stoffen zie je hangen aan het plafond. Vanaf het moment dat men begint met werken in de mijn is de levensverwachting nog maar zo´n 10 jaar..!

Vooraf aan ons bezoek in de mijn kregen we beschermende kleding, laarzen en een helm met een lamp. Daarna hebben we op een markt cocabladeren gekocht en dynamiet om kado te geven aan de mijnwerkers. Grappig om dynamiet als een kado te zien, maar als je weet dat de mensen die in de mijn werken allemaal voor zichzelf werken en hun artikelen dus zelf moeten aanschaffen, begrijp je dat het een welkom kado is.

Wij zijn zo´n 2 uur in de mijn geweest, en hebben verschillende niveau´s bezocht. Het laagste niveau was het vierde, waar we kwamen door door kleine gangen te kruipen, over planken naar beneden te glijden, en naar beneden te klimmen via houten ladders. De mensen die hier werken blijven elke dag 8 uur in de mijn. Ze nemen geen eten mee naar beneden (vanwege de giftige stoffen), wel drinken en cocabladeren. De cocabladeren verdrijven de honger en maken je wil minder, zodat ze het werk vol kunnen houden. Het werk is er superzwaar, maar de meeste mensen die er werken hebben geen keus, en vaak heeft de vorige generatie er ook gewerkt.

Eenmaal buiten hebben we onze extra ingekochte dynamiet laten ontploffen, super! Daarna was het na al dat stof tijd voor een flink warme douche, om dezelfde avond nog naar Tupiza te vertrekken, vanwege een staking (niet ongewoon in Bolivia, het postkantoor was ook in 3 steden dicht).

De busreis naar Tupiza duurde in plaats van 8 uur 12 uur, ook dat moet natuurlijk allemaal kunnen. Tupiza is een heerlijke stad; rustig met een wild wild west omgeving. Je kunt er supermooie trekkingen doen door de canyons op eigen houtje. Helaas betekent dat ook dat je soms de verkeerde weg kiest. Althans, dat soms de weg ophoudt en je volgens de routebeschrijving omhoog klimt (op een veel te steile berg), om vervolgens via allerlei watervallen omlaag te moeten springen. En ook dan nog bestaat de kans dat je er zomaar een van een meter of 15 hoog tegenkomt, dus niet meer omlaag en niet meer terug omhoog kan ook… En als dan ook de zon over 1,5 uur onder gaat, betekent dat dat je nog een berg zal moeten klimmen die nog veel hoger en steiler is dan de eerste, waar de stenen vanaf brokkelen omdat het zo droog is, en dan is het afwachten wat je aan de andere kant van de berg tegenkomt. Gelukkig konden we aan de andere kant naar beneden, en waren we om 19.00u thuis (vertrokken om 9.30u), waar we in slaap gestort zijn. "Iets te spannend", zei ik tegen Rob…

Vanuit Tupiza hebben we in een 4×4 jeep een hele mooie tocht gemaakt, via de mooist gekleurde meren door allerlei mineralen en indrukwekkende geysers naar Uyuni. Daar is de grootste zoutvlakte van de wereld, en we kunnen je vertellen; het is groot!

De meren kleurden van groen en wit tot rood en zwart. De mineralen varieerden van algen tot sulfaat. Toen we vervolgens bij de mud-pools en natuurlijke geysers aankwamen waren we echt onder de indruk. Hoe de natuur toch zoveel variëteit kan bezitten… De laatste van de 3 nachten hebben we in een hotel geslapen dat volledig van zout is gemaakt. De volgende ochtend zijn we vroeg naar de zoutvlakte gereden, en hebben daar de zon zien opkomen. Het is mooi, en we hebben een hoop lol gehad (naaktfoto´s).

Lekker in een jeep overal langs rijden over ruig terrein (een paar lekker banden…), en de ene na de andere indruk opdoen. Het was heerlijk, en supermooi. Nu is het tijd om naar Argentinië te gaan (ja, geen Chili nog). Vanmiddag de grens over, dus volgende keer Argentijns nieuws!

Een dikke groet,

Rob en Mindel

Nu kunnen jullie zien welke route we hebben afgelegd en waar we zijn.

Beste mensen,

Hoe vergaat ´t jullie daar in het natte Nederland? Aangezien jullie toch allemaal verveeld binnen zitten, hier een nieuw verhaal…

We hebben de mooie indrukken van Machupicchu laten bezinken, waarna we naar Puno zijn vertrokken. Puno was de laatste stad voor de grens van Bolivia voor ons. Het ligt aan het hoogst bevaarbare meer ter wereld, wonderschoon; het Titikaka-meer, met drijvende en vaste eilanden. Op de Uros, de drijvende eilanden, was het leuk te zien hoe de mensen leven. Het totora-riet staat er centraal; de eilanden worden ervan gebouwd, evenals de boten, de huizen en zelfs de kerk.

Na een bezoek aan 2 Uros-eilanden zijn we verder gevaren naar een vast eiland, Amantani, waar we 1 nacht bij een familie hebben geslapen. Primitief, maar zeer gastvrij. We hadden geluk, er was juist een feest van een week lang; het feest van de jaargetijden. Dansende mensen en vuur.

Kort daarop zijn we de grens naar Bolivia overgestoken, wat hier eigenlijk alleen maar een paar formaliteiten betekent. Het valt ons op dat deze formaliteiten vrij soepel en simpel verlopen tot nu toe. Aangekomen in Copacabana (Bolivia) merkten we dat de mensen vriendelijker zijn, de sfeer gemoedelijker is en de prijzen lager zijn. Het bevalt ons hier wel!  Vanuit Copacabana hebben we een trek gedaan van 17km om vervolgens met een roeibootje naar Isla del Sol geroeid te worden. De geschiedenis van het eiland vertelt dat hier de zon is "geboren"…. Of wij dit verhaal moeten geloven….? Wellicht zit er een kern van waarheid in; de zonsopgang is er in elk geval schitterend. Na de zonsopgang zijn we van het zuiden van het eiland naar het noorden gelopen. De loopschoenen komen in Zuid Amerika in elk geval goed van pas!

De volgende bestemming was La Paz, waar het druk was, maar we hebben het naar ons zin gehad. Op Isla del Sol hebben we een Spaans koppel ontmoet dat vrijwilligerswerk doet in het weeshuis in het armste, snelst groeiende gedeelte van La Paz, El Alto. Een uitnodiging daar te komen kijken konden we niet afslaan. Na wat geprop in de microbusjes kwamen we aan bij Hogar " Virgen de la Esperanza". Hier kregen we een indrukwekkende rondleiding in de door hun eigen opgezette bibliotheek, het weeshuis met kinderen van 0 tot 7 jaar, hun school, en de mensa waar we hebben geholpen met het uitdelen van het eten aan de schoolkinderen, weeskinderen en de arme ouderen. Het was goed om te zien hoe het Spaanse koppel met hun project " een boek en een euro" 4000 boeken bij elkaar hebben gekregen en naar La Paz hebben laten overvliegen om het project hier uit te voeren, zodat kinderen kunnen leren lezen en kunnen studeren.

Noe en Oriol; het Spaanse koppel met hun project " een boek en een euro"

Na ons bezoek aan het weeshuis zijn we met de nachtbus naar Sucre gegaan. Net aangekomen lijkt het ons een mooie en relaxte stad. We zullen ervan genieten! Binnenkort weer meer nieuws over onze belevenissen.

….En..? De regen even kunnen vergeten?? (Wij schreven dit verhaal in de zon in het park in Sucre…)

Groetjes,

Rob en Mindel